حدود ۳۳۰ کارگر کارخانه نساجی بروجرد از یکسال پیش اخراج شدند که از این تعداد تنها ۱۰۰ تن به شغل خود بازگشته اند.
تسهیلات مورد نیاز به نساجی بروجرد تزریق نشده و مدیران این واحد تولیدی به کارگران میگویند شرایط بازگشت به کار فراهم نیست.
این کارگران که پیشتر در این کارخانه مشغول کار بودند از تقریبا یکسال پیش به دلیل آنچه که رکود حاکم بر بازار و عدم دریافت تسهیلات از جانب کارفرما عنوان شده است؛ تعدیل شدهاند.
این کارگران تعدیلی قرار بود مهرماه سال ۹۵ دوباره به سرکار بازگردند، اما تاکنون فقط برای حدود ۱۰۰ تن از آنها این وعده محقق شده است؛ مدیران این واحد تولیدی به کارگران میگویند شرایط بازگشت به کار فراهم نیست.
از قرار معلوم، تسهیلات مورد نیاز به نساجی بروجرد تزریق نشده است. در عین حال «امید اعلایی» مدیر کارخانجات نساجی بروجرد در این رابطه به یک رسانه محلی گفته است: “حدود ۱۵ ماه پیش بود که موضوع تسهیلات برای اجرای طرح توسعه و نوسازی ماشینآلات در نساجی مطرح شد اما در این مدت خبری از تسهیلات نشده است”.
به گفته وی، هماکنون نساجی اقدام به خرید یک دستگاه ماشینآلات خط چاپ کرده که با راهاندازی این دستگاه افزایش ظرفیت ۲۰ هزار متری چاپ در کارخانه صورت میگیرد و همچنین ۲ دستگاه اتوکانر برای ریسندگی خریداری شده که در اردیبهشت ماه راهاندازی میشود .
با این اقدام ظرفیت تولید در خط رنگرزی نساجی بروجرد ۳۰ درصد افزایش مییابد.
در ادامه اعلایی به بازگشت به کار کارگران نساجی بروجرد اشاره کرده و گفته است: “از ابتدای سال تاکنون ۱۰۰ تن از کارگران تعدیلی بازگشت به کار شدهاند و قصد داریم ۱۰۰ کارگر دیگر را در روزهای باقی مانده از سالجاری و ابتدای سال آینده (۹۶) به کار بازگردانیم ولی هنوز درخصوص وضعیت اشتغال ۲۳۰ کارگر باقیمانده تصمیمگیری نکردهایم”.
همچنین در بخش دیگری از این گفتگو، “قدرت اله سعادتی” رئیس سازمان تامین اجتماعی بروجردبا اشاره به اینکه در مجموع ۴۸۳ کارگر از اسفند ماه سال گذشته از واحد نساجی بروجرد بیکار شدهاند؛ افزود: “در این واحد تعداد ۲۵۰ کارگر از مقرری بیمه بیکاری استفاده میکنند که اخیرا مقرری حدود ۱۳۰کارگر آن به اتمام رسیده است”.
با این حال خواسته کارگران تعدیل شده نساجی بروجرد بازگشت به کار سابق تا رسیدن به شرایط قانونی ترک کار و بازنشستگی است.
به اعتقاد کارگران نساجی بروجرد، در شریط کنونی که بیکاری بیداد میکند قطع یقین برای افرادی که در موقعیت جسمی و سنی ما هستند؛ راه آبرومندی برای گذران زندگی و تامین معاش خانواده وجود ندارد.
